Μη πονάς, αν δεν αξίζει

Διαβάζει κανείς συχνά για το πόνο των ανθρώπων σε διάφορα έντυπα
Ακόυει και βλέπει γι' αυτόν και όμως δεν είναι λίγες οι φορές
που δε πέφτει ούτε ένα δάκρυ για συνάνθρωπό μας που πόνεσε.

Όταν όμως εμείς βιώσουμε τον πόνο το απαιτούμε και απ' τους άλλους
να κλάψουν μαζί μας και ότνα δεν κλαίνε παρεξηγούμε αυτή τους την κίνηση.

Ό άνθρωπος μπορούμε να πούμε πως είναι πράγματι ένα ον γεμάτο πόνους
Πόνους απ' το χθες, πόνους που τους τρέφει ο ίδιος, μα και πόνους που
άλλωτε ο χρόνος τους απαλύνει και άλλωτε όχι.

Ίσως εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές να έχεις πονέσει πάρα πολύ στη ζωή σου.

Ίσως.

Όμως σκέψου πως έρχεται η ζωή στον κόσμο.

Έρχεται με την Αγάπη.

Έτσι κάνε το ίδιο. Αγάπησε. Μην αφήνεις τον πόνο να κατακτά τη ζωή σου. Μην το αφήνεις να κλαδεύει τα πιο όμορφα κλαδιά σου

Η ζωή έχει την στιγμή που θα κλάψουμε αλλά και τη στιγμή που θα χάρουμε

Έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι.

Πολλές φορές αναρωτιέται κανείς πως γίνεται και υπάρχουν τόσοι πνευματικοί δρόμοι.

Αν υπάρχει πνευματικότητα θα υπάρχει μόνο ένας αληθινός δρόμος για να πάμε σ' αυτήν.

Τότε τι συμβαίνει;;;

Βασικά ο δρόμος είναι ένας όντως αλλά εμείς είμαστε που έχουμε βάλει δεκάδες διαφορετικούς καθρέφτες μπροστά του νομίζοντας πως πρόκειται για διαφορετικές ατραπούς

Πόλλοι νιώσανε πόνο στη ζωή τους.

Πολλοί στο δρόμο που διανύσανε προσπάθησαν να ξεπεράσουν όσα κακά τους συνέβησαν.

Μα λίγοι κατάλαβαν τι είναι ο ίδιος ο πόνος που τους τυραννά....

Tα μονοπάτια των ανθρώπων πολλές φορές συναντιούνται, μα οι άνθρωποι πολύ λίγες.....

O ANΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΑ ΌΧΙ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΗ ΠΡΑΜΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΩΝ ΚΌΣΜΩΝ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΥΤΟΣ ΛΟΙΠΟΝ, ΕΙΤΕ ΟΙ ΆΛΛΟΙ ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΔΙΑΝΟΙΑ ΕΙΤΕ ΤΡΕΛΛΟ.

ΕΤΣΙ, ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ.